Ambulante begeleiding bij NAH

Ik blijf me verbazen dat er nog heel wat mensen met hersenletsel zijn die niets van het bestaan van ambulante begeleiding afweten, laat staan hoe of waar je zo iemand vindt. Ik hoor vaak verhalen over een moeilijke tijd die mensen door proberen te komen en telkens weer tegen zaken aan blijven lopen waar ze zelf geen oplossing voor kunnen bedenken. Ik vind dat zo triest!

Zoektocht

Ik hou ervan om dingen uit te zoeken. En ben dat ook gaan doen toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis en mij was verteld dat ik een contusio cerebri had. Wat is dat? Ohh, hersenkneuzing, zeg dat dan! Een hersenschudding had ik wel van gehoord, maar meer ook niet. En dan is internet toch weer een uitkomst. Langzaam aan kwam ik achter steeds meer dingen die ik interessant vond. Over iemand die ons kon helpen met het runnen van een jong gezin, dat klonk wel heel aantrekkelijk. Ik moet wel toegeven dat wij het 20 jaar geleden wel heel luxe hebben gehad vergeleken met nu. Ik heb dat al eerder in mijn blog Logeren of vluchten beschreven. Daar is nog maar heel weinig van over. Ik vond het allemaal veel te gek waar ik recht op had. Als ze toen niet zo hadden rondgeslingerd met geld, was er misschien nog wat over geweest voor zoveel mensen die het nu hard kunnen gebruiken. Ik moet helaas ook zeggen dat er heel veel misbruik van is gemaakt, ook door organisaties. Om je dood te schamen, maar het is gebeurd. En nu is de kraan zo goed als dichtgedraaid.

Donker bos

Achteraf voelde het na mijn revalidatie alsof ik het grote donkere bos in was gestuurd. Want wat je tijdens de revalidatie leert, klinkt allemaal heel logisch. Alleen het toepassen  thuis is echt anders. Daar liep ik flink tegenaan. Ik heb al vaker gezegd dat het dagelijks leven met twee kleine kinderen en hersenletsel geen goede combi is. Ik vraag me ook serieus af of er inmiddels anders naar dit soort thuissituaties wordt gekeken in de revalidatiecentra. Ik heb toen vaak aangegeven dat het me thuis niet lukte om alles zo uit te voeren zoals ik het aangeleerd kreeg. Eenmaal ontslagen uit de revalidatie stond ik thuis met mijn handen in het haar. Waar te beginnen? Wie gaat mij helpen als het niet lukt? Mijn hoofd en mijn lichaam lieten mij erg in de steek en ik vond het heel moeilijk om zelf te bedenken hoe ik bepaalde dingen op moest lossen. Ik was alles wat ik geleerd had tijdens de revalidatie allang weer vergeten.

Hulp nodig

Lage belastbaarheid, altijd moe, geheugenproblemen, prikkelgevoelig, dagelijks hoofdpijn, een relatie onderhouden, twee kleine kinderen, een letselschade zaak, UWV, artsen bezoeken, huishouden, sociale contacten, school voor kinderen en veel meer. Voor iemand zonder NAH al pittig, maar ik liep voortdurend tegen zaken aan. Aangezien mijn planning en regulatie ook beschadigd zijn, vond ik het ongelooflijk zwaar telkens weer dingen af te maken en daarbij de verzorging van de kinderen niet te vergeten. Structuur was voor mij in die tijd net zo belangrijk als voor de kinderen. Maar als je niet goed voor jezelf kunt zorgen, hoe doe je dat dan voor je kinderen? Eten koken, enig idee hoe moeilijk dat is als je hersenletsel hebt? Laat staan als er ook nog twee kleine kinderen in de kamer rondhuppelen. Hier moest hulp komen!

Hulpvraag

Hoe mooi zou het zijn als er iemand thuis zou kunnen komen die begrip heeft voor mijn/onze situatie? Aan wie ik niet hoef uit te leggen waar ik tegenaan loop en die snapt wat onzichtbaar letsel (in mijn geval) met zich meebrengt. Iemand die mij soms ook voor is met iets aan te dragen i.p.v. dat ik het moet vragen, wat ik heel moeilijk vind, of zelf met iets komt waaraan ik nog niet gedacht. Hoe fijn zou het zijn wanneer iemand ziet dat het niet lekker met mij gaat en mij steunt wanneer ik ergens heen moet. Denk hierbij aan een arts, het UWV, een advocaat. Of die met vrienden of familie in gesprek gaat om goed uit te leggen wat hersenletsel allemaal met zich mee brengt.
Iemand die er ook is voor de partner en de  kinderen in het gezin.

Kortom iemand die er voor je is en je helpt met het terug vinden van een plek waar je weer verder kunt. Die je helpt met het opnieuw uitvinden van jezelf, die helpt zoeken naar wat er wèl mogelijk is en je ondersteunt bij het opstarten van je nieuwe leven.

Gezocht en gevonden

Sinds ik NAH heb, hebben wij een verschillende ambulant begeleidsters gehad. Met de één had ik een iets betere klik dan met de ander. Maar de laatste jaren hebben wij het erg getroffen. Soms is de situatie niet anders en moet je van persoon wisselen. Dat kunnen verschillende oorzaken zijn, maar de bedoeling is dat je voor een langere tijd aan elkaar gekoppeld wordt. Wij hebben al wat jaren het “neusje van de zalm”.  (Gaat ze niet leuk vinden om te lezen, bescheidenheid ten top, maar voor ons gezin goud waard! Alsjeblieft Jolande).Zij is iemand die ik iedereen in mijn situatie gun. Waar vind je ambulante begeleiding?
Het WMO loket van je gemeente of een wijkteam kan je verder helpen. Of bel een organisatie die ondersteuning biedt aan mensen met NAH bij jou in de buurt en leg daar je hulpvraag neer (heeft mijn voorkeur). Zo is het bij mijn eerste begeleiding ook gegaan. Zoals gezegd zijn de tijden veranderd, maar niets is onmogelijk.

Oh…eh onze begeleidster is voorlopig nog bezet!

 

Gebruik onderstaande mediaspeler om te luisteren naar de blogpost.