Mijn partner met NAH
Een ervaringsverhaal over liefde, verlies en het vinden van een nieuw evenwicht in een relatie waarin NAH een streep trok. Er kwam een tijd voor en na het ongeluk.
Relatie boven alles
Na 35 jaar samen zie ik Natascha en mijzelf in de eerste plaats nog altijd als partners en voel ik me niet echt een mantelzorger. Het leven liep anders dan we ooit konden bedenken, maar onze band is gebleven. Het ongeluk van Natascha bracht veranderingen, dat is duidelijk. Waar we eerst spontaan leefden, is nu meer structuur nodig. Haar interesses zijn verschoven, haar energie vraagt om betere dosering en een goede balans vinden blijft zoeken. Maar ik zie ook hoe zij is gegroeid en hoe waardevol zij is voor anderen. Daar ben ik ontzettend trots op.
Van spontaan naar gepland
Tot 20 jaar geleden hoefden we geen rekening te houden met beperkingen. Dat veranderde door een verkeersongeluk waar Natascha hersenletsel bij opliep. Hierdoor verdween de spontaniteit en moesten we gaan plannen: wat kan wel, wat niet, is iets te druk of te vermoeiend? Ik moest leren omgaan met nieuwe kanten van Natascha zoals; minder energie, afvlakking van emoties, vergeetachtig, moeilijk omgaan met prikkels en minder belastbaar. Ik zeg weleens: “Ik ben de handleiding kwijtgeraakt en moest een nieuwe maken.” Dat was en is nog steeds niet altijd makkelijk. Maar ik begrijp waar het vandaan komt en ik weet dat zij er ook mee worstelt.
Aanpassen op alle fronten
Mijn rol als partner veranderde op veel vlakken. Direct na het ongeluk moest ik veel regelen: gesprekken bij revalidatiecentra, artsen, UWV, noem maar op. Vakanties boeken werd een zorgvuldig geplande operatie, net als gewone gezinsuitjes. Mijn werktijden heb ik voortdurend aangepast – eerder beginnen om eerder thuis te kunnen zijn, zodat ik kon koken, zorgen of simpelweg aanwezig zijn. Alles draaide om balans vinden tussen zorgen en het leven leefbaar houden voor ons allemaal.
Vader én moeder zijn
Toen de kinderen nog klein waren, was het pittig om alleen voor ze te zorgen wanneer Natascha een weekje weg ging om op te laden, wat ze bijna maandelijks deed. Ik heb zeker ook genoten van de tijd die ik met ze had – wandelingen, koffiemomentjes, samen naar de kinderboerderij, noem maar op – maar ik miste dan het delen van die dingen met haar. Soms voelde het alsof ik vader en moeder tegelijk moest zijn. Vooral bij onze jongste voelde ik dat ik niet altijd kon bieden wat een moeder normaal zou doen. Ik heb het geprobeerd met gevoel en liefde, maar een vader kan een moeder nooit volledig vervangen.
Hulp bleef lang uit
Goede ondersteuning is lang uitgebleven. Voor Natascha kwam er uiteindelijk ambulante hulp. In die tijd was er nog weinig kennis over NAH. Alles moesten we zelf uitzoeken. Natascha heeft haar kennis bij elkaar gevochten – nu weet zij soms meer dan sommige hulpverleners. Voor mij als partner was er bijna niets. Een paar gesprekken, maar echte begeleiding bleef uit. De praatgroepen sloten niet aan – ik was 41 de rest 60+. Vrienden en familie begrepen niet wat er bij ons achter de voordeur gebeurde, wat maakte dat het vaak eenzaam en pijnlijk voor mij was.
Wat had beter gekund?
Meer erkenning en ondersteuning voor partners en kinderen was (en is) hard nodig. Niet alleen de persoon met NAH verandert – het hele gezin verandert mee. Partners zouden actief betrokken moeten worden bij het revalidatieproces. Begrip, informatie en praktische hulp kunnen veel spanning voorkomen. Ook kinderen hebben recht op uitleg, steun en ruimte voor hun beleving. Daar is veel te weinig aandacht voor.
❤️ Liefdevol blijven staan
Partner en mantelzorger zijn in deze vraagt méér dan zorgen. Het is schakelen, leren, missen, je aanpassen – maar vooral ook: blijven staan. In liefde en samen verder gaan, ondanks alles.
En eerlijk? Ik zou het allemaal weer doen.
Gebruik onderstaande mediaspeler om te luisteren naar de blogpost.
