Wanneer je hersenletsel hebt gekregen, ligt het voor de hand om te blijven hangen in alles wat in negatieve zin is veranderd. Het is ook een enorme klap die je moet verwerken, inclusief alle veranderingen die je een plek moet geven in je leven. En ja, daar horen ook je beperkingen bij. En nee, dit verandert nooit meer. Wat stuk is, is stuk, ook in je hersenen. Het is een lange weg van ontdekken, verwerken, aanvaarden en doorgaan. Ik kan dit maar beter zo gezegd hebben. Mij is altijd geleerd dat je het beste met slecht nieuws kunt beginnen.

Negatief

Helaas heb ik in de afgelopen 20 jaar best veel mensen met NAH ontmoet die een gordijn van negativiteit over zich heen hadden hangen. Heel begrijpelijk, maar zó jammer. De wereld is al verrot genoeg, dus probeer er nog wat van te maken. Stop je ellende niet weg. Het is prima om zo nu en dan het verdriet en de boosheid te voelen, maar probeer ook te denken aan iets wat de moeite waard is om voor te vechten. Waar is je veerkracht? Stilstaan is achteruitgaan.

Dan je revalidatieproces, ook zo’n tijd waar je gedragen wordt door alles wat je is overkomen en wat het heeft gebracht. Shit ja. En realiseer je dat die shit niet alleen van jou is, maar ook van je naasten. Ook zij krijgen dat erbij. Lees dat maar in mijn vorige blog van mijn partner Marco Mijn partner met NAH en onze kinderen Mijn mama met hersenletsel &  Mama met hersenletsel 

Positief

Er zijn nog zoveel dingen die je blij kunnen maken. Voor mij waren dat onze twee kinderen. Zij hebben er ongemerkt voor gezorgd dat ik door al die jaren heen ben gekomen. Natuurlijk was de opvoeding zwaar, maar de liefde die je krijgt, overspoelt alle ellende. Die lieve kleine ukkies die tegen je aanhangen, wat ervoor zorgt dat je helemaal in het moment op kunt gaan en het letsel er even niet is, dat is toch heerlijk? Kinderen nemen je zoals je bent, geen probleem. Lekker kleien, kleuren, dansen, noem maar op. Niets hoeft mooi, binnen de lijntjes of ritmisch te zijn. Gewoon doen. En zo zijn er zoveel meer mooie momenten die je kunt beleven, ook in je vriendschappen.

Lotgenoten

Het mooie is wanneer je ervaringen en je ellende kunt delen. Voor mij was dit kort na mijn ongeval heel belangrijk. Ik begreep mezelf amper en wilde graag lotgenoten ontmoeten om te horen hoe zij dingen ervaarden en oplossingen hadden voor de dingen waar ik tegenaan liep. Maar waar vind je die? Niet in de revalidatie; daar waren ze allemaal 60+. Dus ik besloot een oproep te doen voor jonge moeders in dezelfde situatie. Zegge en schrijve kwam daar één reactie op, van een vader met drie jonge kinderen nota bene. Het eerste wat er in mij opkwam, was: “Wat moet ik daar nu weer mee?” Ondertussen ben ik bijna twintig jaar bevriend met Ruurd. Hoe mooi is dat?

Ruurd

Als iemand een lintje verdient voor zijn positiviteit en doorzettingsvermogen, dan is het Ruurd wel. Een toffe vent met een hart van goud die zoveel redenen meer heeft om te klagen dan de gemiddelde NAH’er. Hij kreeg een motorongeluk op zijn 40e en was toen vader van drie zoontjes tussen de 2 en 6 jaar. Door de situatie strandde zijn huwelijk en werd hij ook afgekeurd voor werk. Door de enorme klap van het ongeluk is hij fysiek zwaar beperkt geraakt, waardoor hij nu in een scootmobiel zit. Een beschadigde hypofyse heeft er onder andere toe geleid dat hij zo’n 60 kg zwaarder is geworden en ontving hij vrijwel alle zorgondersteuning in huis om zo lang mogelijk zelfstandig te kunnen blijven wonen. Nu woont hij begeleid. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ondanks dit alles weet Ruurd nog altijd het leven positief te benaderen. Hij geniet van zijn vier kleinkinderen, gaat regelmatig kijken wanneer zijn kinderen een sportwedstrijd hebben, luistert graag naar muziek, is attent tegenover de mensen om hem heen die hij spontaan een bloemetje of kaartje stuurt, enzovoort. Hij heeft een mooi evenwicht kunnen vinden tussen het negatieve en positieve in zijn leven. Het eerste wat hij me zei, was dat het woord “lotgenoten” verwisseld zou moeten worden voor “medestander”. Wat veel minder negatief klinkt en dat ben ik met hem eens. Zo’n medestander als Ruurd gun ik iedere NAH’er in zijn/haar omgeving. Al is het maar om je even met beide benen op de grond te krijgen.

Verhuizen en logeren

En dat laatste heeft Ruurd zeker voor mij mogelijk gemaakt! Op het moment dat ik dit schrijf, verblijf ik in zijn woning en is hij verhuisd naar een woongroep voor mensen met hersenletsel. Ruurd had zowel fysiek als psychisch zoveel te verstouwen dat het niet meer mogelijk was voor hem om zelfstandig te blijven wonen. Dat terwijl hij juist een mooi flatje had en heel gelukkig werd van deze plek. Hij genoot van de praatjes die hij had met iedereen die voorbij zijn tuintje liep. Hij lult ook met iedereen en het maakt niet uit waarover.
Zijn woning stond tijdelijk leeg en hij bood mij aan om hier af en toe naartoe te vluchten of te logeren; (lees hierover een vorig blog: Logeren of vluchten  het is maar hoe je het noemt. Ik heb het nodig en hij heeft daar begrip voor, dus stelde hij zijn woning beschikbaar totdat een van zijn kinderen erin zal gaan wonen. En ik maak daar heel dankbaar gebruik van. Hoe bijzonder is dat, dat iemand dit voor je doet? Daar word je toch heel blij (en dankbaar) van?

Realistisch

Natuurlijk zou ik gek zijn als ik zou zeggen dat het wel prima is zoals ik nu leef. Want dat is het zeker niet. Het gaat echt niet altijd even lekker. Maar zoals ik al begon, het is wat het is en ik moet er verder mee. Onze kids zeggen: YOLO, oftewel You Only Live Once, dus ik moet er wel wat van maken en dat doe ik graag met mensen zoals mijn vriend Ruurd, die het leven nog met een glimlach tegemoet kunnen zien.

En dan mag ik zeker niet klagen!

 

Gebruik onderstaande mediaspeler om te luisteren naar de blogpost.