Ik ben bijna een volwassen NAH’er (niet-aangeboren hersenletsel) als gevolg van een verkeersongeluk 21 jaar geleden. Er mag van mij verwacht worden dat ik verstandig met mijn situatie omga. Ik zou moeten weten wat goed voor mij is en wat niet, wanneer ik op de rem moet trappen en ik goed voor mezelf zou moeten zorgen. Ook mijn omgeving zou inmiddels moeten begrijpen hoe ik in elkaar zit.

Das Pech

In de wereld zonder NAH ben je op je 21^e niet echt volwassen, ook al wordt dat wel van je verwacht. In mijn geval is dat hetzelfde. Soms kijk ik verbaasd naar mezelf. Ik kan een normaal gesprek voeren, maar plotseling kan ik mijn woorden niet meer vinden of maak ik de meest vreemde woordenspinsels. Ik combineer twee woorden tot één (bijvoorbeeld smierig = smerig + vies), waardoor de ander me aankijkt met een blik van: ‘Waar heb je het over?’ Het gekste is dat ik me er in eerste instantie niet eens bewust van ben wat ik zeg. Ik heb dan ook geen idee hoe ik hiermee om moet gaan.

Boem is ho…

Helaas is mijn rem stuk. De enige rem die bij mij werkt, is een externe: een gezinslid of mijn ambulant begeleidster die me terugroept. Ik baal daar enorm van, maar net als een 21-jarige ga ik lekker door. Ik voel het niet wanneer mijn batterij leeg is. Als ik met iets bezig ben, kan ik niet stoppen. Alarmen of piepjes op mijn mobiel druk ik gewoon uit. ‘Wegwezen met die flauwekul, ik ben nu lekker bezig!’, denk ik dan. Natuurlijk krijg ik altijd achteraf de rekening gepresenteerd, omdat ik bijvoorbeeld zo moe ben dat ik weer misselijk boven een emmer hang. Laten we het er maar op houden dat ik een hardleerse NAH’er ben.

Spiegeltje, spiegeltje

Zelfzorg kun je op verschillende manieren bekijken. Je begint met goed voor je gezin zorgen, gezond eten en voldoende bewegen. Daarnaast is het belangrijk om te douchen, je tanden te poetsen, leuke kleren aan te trekken, je haren te kammen en een lekker luchtje op te doen. Dan kunnen we er weer tegenaan. Er is niemand die ziet dat het lang niet allemaal geweldig gaat. Dat is het voordeel van onzichtbaar letsel. Tegelijkertijd is het ook een enorm nadeel. Zolang je doorgaat met doen wat iedereen van je verwacht, zal niemand zich druk maken om wat er in je hoofd allemaal niet goed gaat.

Gefopt!

Na al die jaren lijkt het een tweede natuur geworden om doodmoe door te blijven gaan met wat je gewend bent te doen. Aangezien mijn rem defect is, ga ik maar door en lijkt het alsof alles goed gaat … althans voor de buitenwereld. Het begon met de opvoeding van twee kleine kinderen. Natuurlijk wil je als moeder dat ze niets tekortkomen en ten koste van jezelf ga je door met zorgen. Op tijd eten, slapen, de kinderen naar school brengen en halen, zorgde er allemaal voor dat ik onbewust in een goed ritme zat. In die tijd leek het allemaal redelijk goed te gaan, zeker met de regelmaat die kleine kinderen nodig hebben. Dit heb ik jarenlang volgehouden: doodmoe met een defecte rem de boel draaiende houden.

Masker af

Ik hoef al enige tijd niet meer voor de kinderen te zorgen. Ze zijn inmiddels oud en wijs (?) genoeg geworden. Toch hou ik nog steeds alles in de gaten en zorg ervoor dat alles thuis soepel blijft lopen. Ja, naast dat ik een NAH’er ben, ben ik ook een pleaser. Daar kan ik nog aan werken, maar aan het eerste niet. Hoewel… misschien zou ik eens moeten laten zien hoe het werkelijk met me gaat. En dat vind ik doodeng , want wat zal de buitenwereld dan oordelen? ☹

Als ik naar mijn eigen grenzen zou leren luisteren en me daarnaar zou gedragen, zou ik om te beginnen mijzelf op de eerste plaats gaan zetten. Hierdoor niet meer naar alle verjaardagen gaan. Want ik heb er echt last van wanneer mensen door elkaar praten. Ik ga niet meer uit eten, omdat het in restaurants altijd druk en rumoerig is waar ik erg overprikkeld van raak. Ik vraag de visite om niet te lang te blijven, omdat ook gezellige gesprekken mij veel energie kosten en ik het eigenlijk al snel niet meer kan volgen (en veel ga zitten gapen). Ik zeg vaker afspraken af, omdat ik een slechte dag heb en mijn hoofd het niet toelaat om de deur uit te gaan. Ik zet vaker een hulpvraag in zonder me hiervoor schamen. Ik kan zo nog wel even doorgaan.

Als ik 21 jaar geleden gelijk al had gedaan wat nodig was, had ik het nu waarschijnlijk veel makkelijker gehad. Ik betaal nu de tol voor het altijd maar doorgaan en doen alsof alles goed gaat. Maar de koek is op. Zoals ik in mijn blog over het Post-NAH effect al schreef, heb ik te veel van  mijn hersencapaciteit verbruikt door maar door te blijven gaan. Dus als ik het leven nog een poosje vol wil houden, dan moet mijn masker echt af en zal ik minder over mijn grenzen moeten gaan en vaker een rustmoment pakken.

Mijn nieuwe ik

Mijn naam is Natascha en ik heb NAH. Ik ben vaak erg moe, vergeetachtig en heb moeite met concentratie, vooral als er geluid om me heen is. Daardoor raak ik snel overprikkeld en heb ik regelmatig last van woordvindingsproblemen. Het voelt alsof ik puur op het reserve van mijn batterij leef.

Verder ben ik nog best gezellig, leergierig en sta ik open voor nieuwe dingen, al moet ik wel mijn batterij in de gaten houden.

Wees lief voor me. Ik doe echt mijn best!

Gebruik onderstaande mediaspeler om te luisteren naar de blogpost.