Vriendschap en hersenletsel

In èèn van mijn eerste blogs Hersenletsel en vriendschap begon ik met de volgende tekst:
Ik ben er inmiddels wel achter gekomen dat vriendschap heel beperkt kan zijn. Je kunt je soms zo vergissen in mensen. Ook heb ik gemerkt dat ik voorzichtig ben geworden met het labelen van mensen als “vriend”. Want als je onverwachts in een situatie terechtkomt waarbij vrienden juist zo’n belangrijke rol kunnen spelen, leer je je echte vrienden pas kennen. Dat is uiteraard iets wat je vaak mensen hoort zeggen, maar het ook meemaken is wel iets anders.

Alleen

De eerste jaren na mijn ongeluk waren een rollercoaster, waarbij ik nauwelijks stilstond bij het onderhouden van vriendschappen. Ik wilde zo snel mogelijk herstellen, zodat ik voor onze (toen nog kleine) kinderen kon zorgen. Dat ging moeizaam en kostte veel energie. Je zou denken dat er dan vrienden zijn die vragen of ze iets voor je kunnen betekenen, maar die waren er niet. De vrienden die er wél waren, waren druk met werk of hadden zelf ook kleine kinderen.

Achteraf kan ik me ook goed voorstellen dat juist door mijn onzichtbare letsel alles wel mee leek te vallen bij ons thuis. En misschien heb ik ook wel mensen van me afgeduwd, omdat wat ik zei lang niet altijd even tactvol was. Woorden waren er al uit voordat ik er ook maar goed over had nagedacht.

Zo niet Natascha! Ik heb me best vaak alleen gevoeld, maar carpe diem en doorgaan is mijn motto, dus niet zeuren.

Begrip

Door te gaan bloggen en later ook ‘Ladies with Brains’-groepjes op te zetten, bleek dat ik lang niet de enige ben die begrip voor het letsel in mijn omgeving zo mist. Als het om het letsel gaat, is iedereen met NAH anders en moet er op zijn of haar eigen manier mee dealen.

Het fijne is wel dat beperkingen zoals overprikkeling door lawaai, licht, beelden en geuren, vermoeidheid, vergeetachtigheid en beperkte belastbaarheid door iedereen met NAH worden begrepen. Het zou mooi zijn als mensen met een gezond brein iets meer begrip zouden tonen voor mensen met NAH, al was het maar een beetje. Bijvoorbeeld een vriendin die zegt: “Kom, we gaan ergens anders heen, want het is hier te druk voor je” of “Zeg maar als je naar huis wilt gaan, wanneer het te veel voor je wordt.” Hoe mooi zou dat zijn?

Nieuwe vriendschappen

Omdat ik zo’n achttien jaar voornamelijk thuis was, ontmoette ik weinig nieuwe mensen. Ik ga wel regelmatig een paar dagen weg, maar ben dan juist blij even helemaal op mezelf te zijn.

De opvoeding van de kinderen vergde meer dan genoeg energie. Via school en dergelijke kwam ik ook met mensen in (voornamelijk oppervlakkige) gesprekken terecht. Voor mij was dat voldoende.

De laatste paar jaar kreeg ik stukje bij beetje meer behoefte om mensen zelf op te zoeken. Klinkt misschien raar, maar het leek wel of ik dat opnieuw moest leren. Vooral omdat dit soort contacten veel van mij vragen. Want meer contacten brengen ook meer informatie met zich mee, en dat wil ik allemaal onthouden. Wat doen ze ook alweer voor werk? Hoe heten hun partners en kinderen? Heb ik bepaalde dingen nu al wel of niet verteld, en durf ik het dan nog een keer te vertellen of te vragen? Willen zij weten hoe ik veranderd ben, of willen ze dat zelf uitvinden?

Dat laatste geldt voornamelijk voor mensen die ik nog van heel vroeger ken. Zo hebben bijvoorbeeld twee vriendinnen van zo’n veertig jaar geleden contact met mij opgenomen via internet (mooi dat ik ben gaan bloggen en zo vindbaar ben 😊). Ik ben hier heel blij mee, want het mooie is dat mijn geheugen van vroeger nog intact is. Ze zullen in dit blog nu wel lezen dat ik van recente gesprekken bar weinig onthoud. En daar baal ik enorm van! Juist van mensen waar ik serieus blij van word, wil ik graag alles blijven onthouden.

Topsport

Het bijhouden van vriendschappen lijkt wel een nieuwe sport die ik ben begonnen, maar ik moet nog wel werken aan mijn mentale conditie. Ik heb hier dus nieuwe strategieën voor bedacht. Om te beginnen heb ik een lijstje gemaakt met de namen van vrienden die ik natuurlijk wil onthouden en met wie ik graag contact heb. Zo zet ik degene die ik het laatst gezien heb onderaan het lijstje, met de datum erbij en kan ik ook niemand vergeten (wat anders jammer genoeg gebeurt). Daarnaast ben ik een nieuw dagboek begonnen, waarin ik kleine samenvattingen maak van wat er tijdens een ontmoeting is besproken. Zo kan ik dit voor een volgende keer even nalezen. Uit ervaring weet ik dat het schrijven van een dagboek helend kan zijn, vooral om je geheugen op te frissen wanneer je stukken uit je verleden of herinneringen aan je opgroeiende kinderen bent vergeten. Lees ook een van mijn eerdere blogs: Dagboek 

Klinkt allemaal best raar als ik het zo beschrijf, maar het voelt ook echt als topsport. Juist op dit vlak merk ik dat mijn geheugen serieus slechter is. Dan maar verder met een geheugen dat op papier staat. Ik ben blij dat ik zo stukje bij beetje vriendschappen weer op kan pakken, en helemaal als ik merk dat ik nu mensen om me heen heb gekregen die begrip tonen voor mijn situatie. Het is voor mij nu makkelijker om eerlijk te zeggen hoe ik me voel.

 

Want verder leven als een mol, daar heb ik geen zin meer in!

Gebruik onderstaande mediaspeler om te luisteren naar de blogpost.