Twee jaar geleden richtte ik het eerste groepje op voor moeders met hersenletsel: iets waaraan ik zelf 21 jaar geleden heel veel behoefte had. Inmiddels mag ik wel zeggen dat mijn kennis van hersenletsel best groot is, maar ik vind het nog altijd fijn om met gelijkgestemden te praten of activiteiten te organiseren.

Reisplannen

In juni dit jaar bestond ons fysieke groepje ‘Ladies with Brains’ twee jaar, en tijdens het kerstdiner afgelopen jaar kwam een van de ladies op het idee om dit samen te vieren. Niet tijdens onze vaste bijeenkomst op vrijdagochtend, maar op een mini vakantie ergens in Nederland. De meesten waren meteen enthousiast en een paar ladies hadden nog wat bedenkingen. Tegelijkertijd vonden we dat we voor zo’n avontuur duidelijke afspraken moesten maken. We weten immers allemaal waar we tegenaan lopen: prikkelgevoeligheid, vermoeidheid, fysieke beperkingen, de noodzaak van rust, belastbaarheid en natuurlijk ieders eigen wil.

Zeeland

We lieten het idee even rusten om te zien of we allemaal enthousiast bleven en de twijfelaars nog konden worden overgehaald. Wat gelukkig ook lukte. Het voordeel was dat we het al snel eens waren over de bestemming: de kust. Zo werd Zeeland de bestemming en vertrokken we eind mei richting Kamperland. We huurden een groot huis met voldoende slaapplekken, zodat een aantal ladies een eigen plek hadden en hadden ongelofelijk veel mazzel met het mooie weer. (Een week later kwam het met bakken uit de hemel!)

Belangrijk

Naast onze afspraken gold voor iedereen: ‘Heb je rust nodig? Ga dan liggen. Wil je even alleen zijn? Trek je gerust terug’. Van tevoren leek het allemaal goed in te plannen en dus draaide het uit op een kwestie van goed voor jezelf zorgen. Iets wat de meesten van ons inmiddels wel onder de knie zouden moeten hebben. Ik zeg: ‘zouden moeten’, omdat de praktijk altijd weer anders is dan de theorie.
Een paar van ons gingen met de auto (die vol zat met verrassingen, bleek later) en de rest met de Valys.  Zo konden de scootmobielen en rollators mee en kon iedereen zich goed verplaatsen.

Genieten

We waren alle zes verrast door het mooie en vooral grote huis met een enorme tuin. En de omgeving? Prachtig! Om maar te zwijgen over de zee, die je bijna kon ruiken. Straatje uit, dijkje over en daar was-ie: de zee. Nou ja, dijkje niet over voor de Ladies met scootmobiel, maar we hadden een oplossing: een stukje rijden en dan via een betonnen pad naar beneden. Geregeld!

Wat is het fijn om samen iets te doen én voor elkaar te zorgen. Want wat de een niet kan, kan de ander wel. Zo zaten de Ladies die nooit meer hadden gedacht ooit nog het strand op te komen, ineens in het zand onder een parasolletje, in een strandstoel. Want aan die spullen had de Lady met de auto toch weer mooi aan gedacht.

Een clubje moeders met NAH, tussen de 53 en 75 jaar. Twintig jaar geleden had ik niet kunnen dromen dat we dit ooit zouden meemaken. En nu lagen we hier: aan zee, met zon, een boek, lekkers in de koelbox (kwam ook nog uit de auto tevoorschijn), muziek in de oren en gezellige gesprekken. Wat wil je als moeder met NAH nog meer? Een moment voor jezelf, omringd door 100% begrip ♥

Leerschool

Natuurlijk waren er momenten of situaties die verrassend waren. Want als de gezelligheid het wint van je eigen grenzen, ga je die voorbij. Ook onderlinge confrontaties kunnen hard aankomen, want als je 24/7 bij elkaar bent, leer je elkaar beter kennen.
We hebben weer meer van elkaar geleerd, wat altijd handig kan zijn. Welke oordopjes gebruik jij? Welke medicatie slik jij? Hoe kom je in slaap als je hoofd vol zit? En ga zo maar door.

Het was een bijzondere week waarvan we allemaal hebben genoten en zeker ook van hebben geleerd. De grootste les? LUISTER NAAR JE LICHAAM. Want we zijn allemaal (te) ver over onze grenzen gegaan. Misschien hoort het bij NAH: de overtuiging dat je de wereld nog aankunt. Op dat moment voel je je blij, maar o wee  de rekening komt altijd later.

Thuis merkten we alle zes hoe alles tot ons was doorgedrongen. Niemand had een rustmoment genomen of was op tijd haar bed in gedoken. Niemand had gezegd: ‘Ik doe even niet mee.’ Misschien is het ook typisch vrouwelijk: we wilden alleen maar dat de anderen het goed hadden en zelf niet klagen. Een harde leerschool voor ons allemaal voor de een iets intenser dan voor de ander.

Slotsom

Het had niet mooier gekund. Samen praten, eten, lachen, huilen, fietsen (of scooten), eropuit gaan, luieren en vooral genieten van het mooie weer. Gaan we dit nog een keer doen? Sommige Ladies zeiden meteen ja, anderen weer niet. Mocht er een volgende keer komen, dan zullen we meer naar onszelf moeten luisteren en onze grenzen beter moeten afbakenen. Voor de rest lekker houden zoals het was.

Wat een mooie les om te mogen ervaren en om er met elkaar op terug te kunnen kijken.

Gebruik onderstaande mediaspeler om te luisteren naar de blogpost.